Social Media  
   
 
   
  Το Φιλί της Μέδουσας - Αποσπάσματα
 
 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

 
 

Στην επέλαση των Πρακτόρων της Μαύρης Σκιάς, οι Φύλακες της Φλόγας παίρνουν θέση μάχης για να προστατεύσουν και με την ζωή τους ακόμη την ναρκωμένη Ανθρωπότητα...
Ένα μυθιστόρημα "Επιστημονικής Φαντασίας" για τα χρόνια της Κρίσης και την Μαύρη Σκιά που έχει βυθίσει τον πλανήτη Γη στο Σκοτάδι, με τελευταίο προπύργιο Αντίστασης την Κατεχόμενη Ελλάδα των Μνημονίων.
Και η Πραγματικότητα γύρω σας δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια…

Τα Πνευματικά Δικαιώματα των κειμένων είναι νομικά κατοχυρωμένα και απαγορεύεται η αναδημοσίευσή τους χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

σελ. 207

 
Συνάντηση με το Πεπρωμένο
 

Οι σκέψεις του διακόπηκαν απότομα στην θέα μίας κοπέλας που περνούσε από μπροστά του. Όλο του το Είναι μπήκε σε επιφυλακή, ενώ θα έπαιρνε όρκο πως μπορούσε να ακούσει την αδρεναλίνη να κυλά στο σώμα του. Δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο επάνω της, μα το βλέμμα του προσέλκυσε η τσάντα που κρατούσε και η οποία είχε ζωγραφισμένη μία χρυσή σπείρα μέσα σε ένα θαλασσί τρίγωνο, δύο σχήματα απροσδιόριστα γνωστά του. Όταν εκείνη ένιωσε το βλέμμα του, γύρισε και τον κοίταξε και όταν διασταυρώθηκαν τα μάτια τους, ο Άλκης είχε εκείνη την παράξενη αίσθηση ότι την γνώριζε για όλη του την ζωή. Εκείνη την ώρα μπήκε ο Γιώργος στην καφετέρια, ενώ ο Άλκης είχε σηκωθεί και έτρεχε προς το μέρος της.

«Συγνώμη, ξέρω ότι θα φανεί κοινότυπο, αλλά μήπως γνωριζόμαστε;» ρώτησε διστακτικά για να μην νομίσει ότι σκοπός του ήταν να την φλερτάρει.
«Δεν το νομίζω», του απάντησε εξίσου διστακτικά. «Πάντως η φυσιογνωμία σου μου θυμίζει κάτι, αλλά μάλλον ιδέα μου είναι.»
«Δεν είναι λίγο περίεργο να έχουμε την ίδια ψευδαίσθηση; Με λένε Άλκη.»
«Εμένα Λένα, αλλά με συγχωρείς τώρα γιατί θα πρέπει να φύγω.»
«Δεν θέλω να παρεξηγήσεις τις προθέσεις μου, αλλά θα ήθελες να συναντηθούμε κάποια φορά για να γνωριστούμε καλύτερα;» είπε χαμογελώντας για να σπάσει τον πάγο.
«Να σου πω την αλήθεια, δεν είναι του τύπου μου να γνωρίζω ανθρώπους με αυτό τον τρόπο, όμως κάτι μου λέει ότι μπορώ να σε εμπιστεύομαι», χαμογέλασε με την σειρά της η κοπέλα που του συστήθηκε σαν Λένα.
«Ωραία», είπε ο Άλκης ξεφυσώντας με ανακούφιση, «να πούμε αύριο το απόγευμα στις οκτώ σε αυτό το σημείο; Άλλωστε και επικίνδυνος να ήμουν, ανάμεσα σε τόσο κόσμο θα ήσουν ασφαλής», συμπλήρωσε κάπως κυνικά.
«Εντάξει λοιπόν, χάρηκα πολύ Άλκη για την γνωριμία, θα τα πούμε ξανά αύριο», του είπε η Λένα ενώ απομακρυνόταν, με ένα μυστηριώδες σαγηνευτικό χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό της.

Ο Άλκης γύρισε στο τραπέζι όπου ο Γιώργος είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα.
«Καλημέρα φίλε μου», είπε με την διάθεσή του στα ύψη. «Και κλείσε σε παρακαλώ το στόμα σου.»
«Τί έγινε, ξαφνικά βρήκες το θάρρος να μιλάς σε άγνωστες γυναίκες;»
«Δεν ήταν μία οποιαδήποτε γυναίκα αυτή. Θα σου εξηγήσω αύριο το γιατί, μετά το ραντεβού που δώσαμε για καφέ.»
«Μην μου πεις ότι περιμένεις να έλθει;»
«Γιατί όχι; Κάποτε πρέπει να αποκαταστήσεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους» του απάντησε ο Άλκης, θεωρώντας πως το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο θα ήταν να πάει στο ραντεβού τους. Τώρα που ήξερε και το όνομά της, είχε την αίσθηση μιας παράξενης οικειότητας μαζί της, σαν να την γνώριζε όλη του την ζωή, χωρίς όμως να μπορεί να εξηγήσει το γιατί.

Είναι κάποια πρόσωπα που ακτινοβολούν τόσο έντονα, που νιώθεις πως είναι η Υλοποίηση του Κάλλους… όμορφα, ευγενικά, αρχοντικά. Κάποια πρόσωπα σαν βγαλμένα από παραμύθια, πρόσωπα από Πριγκηπέσες που ένα βλέμμα τους θα μπορούσε να εμπνεύσει ηρωικά κατορθώματα με έπαθλο ένα χαμόγελο επιδοκιμασίας.
Πρόσωπα που γίνονται Ήλιος λαμπερός σε έναν σκοτεινό και γκρίζο Κόσμο. Από παλιά οι άνθρωποι είχαν την έκφραση «κεραυνοβολήθηκε από τους θεούς», όταν ήθελαν να δώσουν έμφαση στο Ξαφνικό. Αργότερα, τον κεραυνό αντικατέστησε η σαΐτα του Έρωτα που χτυπά ίσα στην Καρδιά.
Έρωτας με την πρώτη ματιά…
Έρωτας σε κάθε ματιά…

Η μέρα πέρασε τεμπέλικα και αργά την νύχτα έπεσε για ύπνο, αφού είχε περάσει στον υπολογιστή του κάποιες σημειώσεις που κρατούσε σχετικά με τον Λουκιανό, τον πρώτο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας στην λογοτεχνία, την γνωστή τουλάχιστον. Πάντα έβρισκε ενδιαφέρουσα την ιδέα της ύπαρξης πολλών κόσμων απλωμένων στο Διάστημα, μιας και δεν μπορούμε εγωιστικά να κρατάμε την μοναδικότητα της Ύπαρξης. Με αυτές τις σκέψεις αποκοιμήθηκε.

Το παράξενο με τα όνειρα που έβλεπε δεν ήταν τα όνειρα αυτά καθαυτά, αλλά πιο πολύ το γεγονός ότι τα έβλεπε σαν θεατής. Δηλαδή, άλλες φορές ήταν ο ίδιος που είχε τον κύριο ρόλο, ενώ άλλες φορές ο Άλκης έβλεπε τον εαυτό του να έχει τον κύριο ρόλο, σαν να παρακολουθούσε κάποια ταινία. Απόψε το βράδυ, η έκπληξη ήταν το ότι η Λένα κρατούσε και αυτή έναν ρόλο στην υποτιθέμενη ταινία, σαν η συνάντησή τους να είχε ξεκλειδώσει κάποιες αναμνήσεις από άλλες ζωές.
Οι σκηνές του έργου άρχισαν να ξετυλίγονται μπροστά του…

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 
 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

   
 
Ο Ιερός Γάμος
 

Μπήκαν στο αυτοκίνητο του Άλκη και κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του. Μόλις μπήκαν μέσα και έκλεισαν την πόρτα πίσω τους, ο Άλκης τράβηξε την Λένα στην αγκαλιά του και για ακόμη μια φορά οι ανάσες τους έσβησαν η μία μέσα στην άλλη. Την τράβηξε στην κρεβατοκάμαρα βγάζοντας ο ένας τα ρούχα του άλλου. Ξάπλωσαν στο κρεβάτι με την ατμόσφαιρα γύρω τους να φορτίζεται από το παραμικρό άγγιγμα ανάμεσά τους, το μικρότερο χάδι του ενός στο κορμί του άλλου ήταν έτοιμο να γεννήσει την σπίθα που θα τους έκανε στάχτη. Οι γλώσσες τους έσμιξαν σαν δύο ξίφη που πάλευε το ένα να καταβάλει το άλλο, οι ανάσες τους έγιναν μία και ο κόσμος γύρω τους έπαψε να υπάρχει, λες και το φιλί τους είχε υλοποιηθεί σε Μέδουσα για να πετρώσει τον Χωροχρόνο γύρω τους σε μία και μόνη Στιγμή.
«Μου έλειψες τόσο αγάπη μου», είπε ο Άλκης ενώ μετρούσε με την ανάσα του σπιθαμή προς σπιθαμή το σώμα της Λένας, ξεκινώντας από τον λαιμό της, κατεβαίνοντας στα στήθια της που πάλλονταν στους ρυθμούς της λαχανιασμένης της ανάσας, φτάνοντας ανάμεσα στους μηρούς της, στην πηγή της Ζωής, φιλώντας τους ελαφρά κάνοντάς την να βγάλει ένα σιγανό βογγητό σαν να ξεψυχούσε στην επαφή της καυτής του ανάσας επάνω τους.
«Σε θέλω μέσα μου, τώρα, αγάπη μου», ψιθύρισε η Λένα τραβώντας τον αχόρταγα πάνω στο κορμί της, καθοδηγώντας τον μέσα της.

Η Λένα δεν είχε άλλη φωνή…
οι στεναγμοί και τα αλυχτίσματα γινόντουσαν ένα με φόντο το Πάθος…
Πάθος ικανό να τους αφανίσει και τους δύο…
αγκαλιά…
ενωμένους σε ένα ατέρμονο μεθύσι Ύπαρξης…
η ανάσα της χάθηκε στην κραυγή του…
η κραυγή του χάθηκε στο ρίγος που την διαπέρασε μόλις την άγγιξε…
ρίγος που ανασάλεψε το Είναι του σε μια παλλόμενη συγχορδία…
και την τράβηξε μαζί του σε μια Πτώση…
Πτώση Ανάδυσης σε άλλες καταστάσεις Ύπαρξης πρωτόγνωρες…
Μορφές που οι Σάρκες γίνονται Φως που λαμπυρίζει τρεμοσβήνοντας στο σκοτάδι των άστρων.
Την Στιγμή της Ένωσης…

Με έναν κοινό σπασμό μέσα σε αναφιλητά, η Λένα και ο Άλκης έφτασαν μαζί στην κορύφωση σε ένα μαγικό κρεσέντο οργασμού…
σαν ένας Κοσμικός Ποταμός να ρέει στο Είναι της, κάνοντάς την κοινωνό Άχραντων Μυστηρίων…
Ιερών Γάμων που δεν μπορούν να σπάσουν στον αιώνα τον άπαντα…
σε ένα κρεσέντο ταχυκαρδίας…
Θείας Μουσικής που ανταλλάσουν οι δυο καρδιές…
τα δύο στήθη που λιώνουν το ένα μέσα στο άλλο ηδονικά.
Αιώνια…

«Θεέ μου, νιώθω πως θα πεθάνω», είπε ξέπνοα η Λένα προσπαθώντας να θυμηθεί της τεχνικές για να ηρεμήσει την καρδιά της, όταν ο Άλκης αποκαμωμένος τραβήχτηκε από μέσα της και ξάπλωσε πίσω, με το χέρι του να κρατά ακόμη σφιχτά το χέρι της.
«Και εγώ. Μα τί είναι ο Έρωτας, αν όχι ένας μικρός θάνατος;» είπε ο Άλκης τραβώντας την για να ξαποστάσει στο στέρνο του. «Σε αγαπώ τόσο πολύ», της είπε φιλώντας τρυφερά το κεφάλι της και χαϊδεύοντας τα μαλλιά της για να την ηρεμήσει, αλλά και για να ηρεμήσει και ο ίδιος.

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

 
   
 
Γνωριμία με τον Εχθρό
 

Ο συρμός του Ηλεκτρικού έφτασε στο Θησείο. Ο Άλκης περίμενε στην γέφυρα επάνω από τις γραμμές και προσπάθησε να ξεχωρίσει την Μαρία μέσα από το πλήθος που αποβιβάστηκε. Άνθρωποι βιαστικοί, άνθρωποι απορροφημένοι στον δικό τους προσωπικό κόσμο που δεν κοιτούσαν τριγύρω τους, παρά με άδεια βλέμματα έτρεχαν προς τις σκάλες για να φύγουν μια ώρα αρχύτερα από τον συνωστισμό όπου βρίσκονταν και να βρεθούν στην ασφάλεια του οριοθετημένου, προσωπικού τους χώρου, έτσι ώστε να συνδεθούν στο Facebook και να φορέσουν την μάσκα της κοινωνικότητας για να ξεγελάσουν την μοναξιά τους.

Δεν τα κατάφερε, άλλωστε δεν είχαν συναντηθεί ποτέ από κοντά, οι φωτογραφίες στο messenger του Facebook και οι δύο φορές που είχαν μιλήσει στο Skype δεν ήταν και ιδιαίτερα χρήσιμες, ενώ δεν είχε μπορέσει κανένας από το Αρχηγείο της Αντίστασης να βρει κάποια φωτογραφία της. Οι εργοδότες της την είχαν καλά προστατευμένη. Δεν ήταν άλλωστε μια τυχαία εργαζόμενη στα Κεντρικά της Τριαρχίας, των Δυνάμεων Κατοχής της Ελλάδας εδώ και 7 χρόνια, από το 2010, σύμφωνα με την συμβατική χρονολόγηση που ακολουθούσαν στον πλανήτη Αία, ή Γη.

Το κινητό του τηλέφωνο δονήθηκε στην τσέπη του και το έβγαλε για να δει το όνομα της Μαρίας στην οθόνη του. Ταυτόχρονα σάρωσε με το αετίσιο βλέμμα του την περιοχή όπου είχαν δώσει ραντεβού και είδε μια όμορφη, μελαχρινή κοπέλα με τα χαρακτηριστικά της Μαρίας να έχει το κινητό της τηλέφωνο στο αυτί. Απέρριψε την κλήση και είδε την κοπέλα να απομακρύνει απορημένη το τηλέφωνο από το αυτί της.
Την πλησίασε χαμογελώντας και της είπε:
"Επιτέλους… βρισκόμαστε με σάρκα και οστά, Μαρία" τονίζοντας για επιβεβαίωση το όνομά της, βέβαιος όμως πως ήταν εκείνη.
"εεε… ο Άλκης να υποθέσω", χαμογέλασε με την σειρά της ελαφρά μουδιασμένη, μιας και ο τρόπος προσέγγισης του Άλκη της στέρησε την δυναμική εμφάνιση που είχε προβάρει τόσες φορές για να του κάνει εντύπωση.
"Ο ίδιος, με σάρκα και οστά αυτή την φορά και όχι ένα μάτσο byte ηλεκτρισμού πίσω από μια avatar φωτογραφία του Facebook", απάντησε με τον χαρακτηριστικό του κυνισμό.
"Επιτέλους λοιπόν, συναντιόμαστε", τον κοίταξε με ένα...

... η συνέχεια στο βιβλίο.
 
 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

   
 
Ο Τύμβος του Πολεμιστή
 

Η ατμόσφαιρα ήταν πένθιμη και ο ουρανός συννεφιασμένος, σαν να ήθελε να δείξει και αυτός την θλίψη του για τον χαμό του συντρόφου τους. Η τελετή ήταν λιτή και εκτός από την μικρή ομάδα των συμπολεμιστών που ήταν καμουφλαρισμένη ανάμεσα στους υπόλοιπους ανθρώπους, πολλοί ήταν αυτοί που είχαν έλθει και από άλλες πόλεις του μικρού πλανήτη για να αποδώσουν τιμές στον Ελάρ, τον αρχηγό της ομάδας των πολεμιστών της Αντίστασης, ο οποίος χτυπήθηκε θανάσιμα από τους αποστάτες στην προχθεσινή αποστολή τους.
Ξαφνικά, από το πουθενά εμφανίστηκαν μαυροφορεμένοι άνδρες και άρχισαν να εκτοξεύουν ακτίνες θανάτου στο πλήθος των αμάχων. Με το βλέμμα ο Λύκιος έψαξε να βρει την Ανέλ και την Δέσποινα Ελπίν, την κρυφή Αρχόντισσα της Αντίστασης, η οποία δεν ήθελε να ακολουθήσει το παράδειγμα του Δασκάλου και να μην δώσει στόχο ερχόμενη στον αποχαιρετισμό του Ελάρ.

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την σκέψη του και αυτόματα βρέθηκε στον Τομέα, την μυστική βάση που ήταν για αυτούς σπίτι, κέντρο επιχειρήσεων και σχολείο. Απέναντί του στεκόταν η Ελπίν, ενώ φευγαλέα είδε και την Ανέλ να μιλάει με τον Δάσκαλο. Λίγο πιο πέρα κάποιες άλλες κοπέλες της ομάδας έκλαιγαν με αναφιλητά από το σοκ που τους είχε προκαλέσει η εμφάνιση των μαυροφορεμένων στρατιωτών.
«Το ήξερα πως θα γινόταν αυτό Αρχόντισσα Ελπίν», γκρίνιαξε ο Δάσκαλος. «Σας είχα προειδοποιήσει ότι κινδυνεύετε πηγαίνοντας στην κηδεία του Ελάρ και δεν ήταν καθόλου εύκολο για εμένα να σας φέρω όλους πίσω με την δύναμη του νου μου.»
«Ο Ελάρ ήταν ένας από τους αξιότερους μαχητές της γενιάς του», απάντησε η Αρχόντισσα. «Έδωσε την ζωή του για την Ιδέα και η ζωή η δική μου αξίζει λιγότερο από την θυσία του.»
«Με όλο τον σεβασμό και την αγάπη που τρέφω στο πρόσωπό σας Δέσποινα, δεν είναι λόγια μίας Αρχόντισσας του μεγέθους σας αυτά. Το κακό με τις γυναίκες είναι ότι πολλές φορές βάζουν τον συναισθηματισμό να ξεπεράσει την λογική τους, ρισκάροντας να ρίξουν στο κενό τις ίδιες τις θυσίες τους. Πείτε μου σας παρακαλώ, τί αντίκτυπο θα είχε στους Πολεμιστές της Φλόγας μία ενδεχόμενη σύλληψή σας από τους Γκρίζους; Όλα θα πήγαιναν στράφι, όλα τα χρόνια που στερηθήκατε τα πάντα εδώ δίπλα μας θα πήγαιναν στον βρόντο.»
«Με συγχωρείτε Αρχόντισσα, αλλά Δάσκαλε, τί θα κάνουμε τώρα;» πήρε το θάρρος ο Λύκιος να διακόψει την συζήτηση των ηγετών. «Υπάρχουν ακόμα πολίτες επάνω και ο Ελάρ δεν έχει ταφεί κανονικά.»

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

 
   
 
Ένα μαγικό ακορντεόν
 

Ήξερε πια το σπίτι του επικεφαλής του εχθρού στην Αθήνα. Του το είχε μαρτυρήσει η ίδια η ιδιαιτέρα γραμματέας του χωρίς να το καταλάβει, όταν την στιγμή της ερωτικής κορύφωσης η συνείδησή της είχε γεφυρωθεί με του Άλκη, μεταφέροντας όλες τις πληροφορίες από το δικό της στο δικό του μυαλό. Αμελητέου μεγέθους bytes ηλεκτρισμού, τα οποία όμως θα ήταν αυτά που θα διαμόρφωναν τις εξελίξεις στο τελευταία στάδιο του Μεγάλου Πολέμου…
Άνοιξε τον φορητό του υπολογιστή και ανέβασε στο blog του το Μήνυμα για το Αρχηγείο:
*  *  *  *  *
 Ένα «μαγικό» ακορντεόν

“Βρισκόμαστε όλοι σε έναν βούρκο, αλλά κάποιοι από εμάς κοιτάζουμε στα αστέρια”, έγραφε μερικές δεκαετίες πριν ο Oscar Wilde.
Ζούμε όλοι σε μια Εικονική Πραγματικότητα που Κάποιοι Αφέντες και Δυνάστες μάς έχουν εγκλωβίσει σε Αυτήν, ζούμε στην “μαυρίλα” που μας εκπέμπουν έτσι ώστε να τρέφονται αυτοί οι Άλλοι από την Δυστυχία που καλλιεργούν στις ψυχές μας, απορροφώντας το Χρώμα από τις ζωές μας.
 
Όπως όμως σε κάθε Matrix, υπάρχουν κάποιοι hackers, κάποιοι Πειρατές που, εκπέμποντας το δικό τους Σήμα, σπάνε την μουντάδα της μιζέριας γεννώντας χαμόγελα στα πρόσωπα και τις ψυχές όσων έχουν μάθει να Βλέπουν, να Ακούνε, να Μυρίζουν, να Γεύονται, να Αγγίζουν με κάποιες πιο εξελιγμένες των ανθρωπίνων αισθήσεις.
Πειρατές των Δρόμων… μικροί μάγοι που επεμβαίνουν χειρουργικά στην Πραγματικότητά μας, προσαρμόζοντας το Μήνυμα της Αντίστασης στην γλώσσα της εποχής τους.
 
Κάποιες στιγμές, όταν στα μπαλκόνια της γειτονιάς σας ακούτε τις τηλεοράσεις των γειτόνων να εκπέμπουν Τρόμο αναστατώνοντας τον Νου και την Ψυχή σας και ταΐζοντας το Σύστημα με την δική ΣΑΣ Ψυχική Ενέργεια, η Αντίσταση επεμβαίνει για να σπάσει αυτό το ξόρκι που μας κρατά υπόδουλους…
και η Μελωδία ενός πλανόδιου ακορντεόν, όπως παλαιότερα μιας πλανόδιας λατέρνας, γίνεται Σάλπιγγα Εφόρμησης ενάντια στην Κατάθλιψη, “περπατώντας” μαγικά στους Λαβύρινθους των Δρόμων των ανθρώπων, σπάζοντας, έστω προσωρινά, το ξόρκι που τους κρατά δέσμιους στον Ζυγό των Άλλων.
Αρκεί μονάχα να έχετε τις κατάλληλες Αισθήσεις για να το “δείτε” ακούγοντάς το…
 
Δρόμοι των ανθρώπων…
εκεί όπου για να μπορούν οι απλοί άνθρωποι να κινούνται στο φως με ασφάλεια, οι Φύλακες περιπολούν στις σκιές, άλλοτε ορατοί και άλλοτε αόρατοι.
Η Τάξη των Φυλάκων…
η αόρατη κάστα από την οποία, στα πρότυπα της Πλατωνικής Πολιτείας, προέρχεται ο Άρχων της Πόλης…
 
Κάποιες νύχτες που τα φύλλα στροβιλίζονται σπειροειδώς στις άκρες των δρόμων, ένα ελαφρύ αεράκι ψιθυρίζει το Μήνυμα των Θεών στην σκλαβωμένη Ανθρωπότητα.
Την μελωδία αυτήν δεν την ακούν τα αυτιά των Πολλών, είναι πλασμένη να μιλάει στην Καρδιά των Ελαχίστων…
Εκείνων που οι Πολλοί θα αποκαλούσαν “αλαφροΐσκιωτους” ή “νεραϊδοπαρμένους”.
 
Είναι αυτοί που έχουν ακόμη Καρδιά… σε πείσμα των Καιρών της Μαύρης Σκιάς και του Αόρατου Πολέμου.
Οι Φύλακες…
Εκείνοι που φυλούν το Κατώφλι των Κόσμων.
Εκείνοι που μεταφέρουν τα Μυστικά του Ανέμου.
Οι λεγόμενοι και Πολεμιστές…
*  *  *  *  *
Όταν τελείωσε, έκανε ένα ντους και βγήκε έξω στον δρόμο. Ανέβηκε στην μηχανή του για να κάνει μια πρώτη αναγνωριστική βόλτα στο κάστρο του εχθρού…

... η συνέχεια στο βιβλίο.
 
 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

   
 
Νύχτες με τον Εχθρό
 

Η Μαρία έκανε λίγο πίσω διακρίνοντας στον Άλκη κάτι που δεν είχε προσέξει πιο πριν, όταν πίστευε πως τον είχε ξελογιάσει δίνοντάς του την συναισθηματική ασφάλεια που ο ίδιος είχε ανάγκη, ή τουλάχιστον έδειχνε πως είχε ανάγκη. Έβλεπε στα γκριζογάλανα μάτια του που έλαμπαν μια θηριώδη ενέργεια, μια Δύναμη πέρα από κάθε περιγραφή. Μια δύναμη που ένιωθε πια να την καθηλώνει, σαν το θήραμα που έχει παραλύσει μπροστά στο βλέμμα μιας τίγρης, η οποία το πλησιάζει αργά αργά για να μπήξει τα δόντια της στην σάρκα του.
Ο Άλκης, σαν να διάβασε τις σκέψεις της, την πλησίασε και πέρασε την ανάστροφη της παλάμης του από το μάγουλό της, ένα μαγικό πέρασμα που έκανε την Μαρία να ανατριχιάσει και να τον κοιτάξει σαν υπνωτισμένη.
«Είσαι καλά; Μήπως θέλεις να σε πάω στο σπίτι σου; Ξαφνικά άλλαξε η διάθεσή σου», την ρώτησε.
«Όχι, μια χαρά είμαι. Μπορείς να μου κάνεις μια χάρη;»
«Βέβαια, ό,τι θέλεις, αν μπορώ.»
«Μπορείς… και θέλεις», του είπε εκείνη πλησιάζοντάς τον και ξεκουμπώνοντας το πουκάμισό του, «πάρε με τώρα, σε θέλω μέσα μου.»

Ο Άλκης της έβγαλε την μπλούζα, ενώ η γλώσσα του μανιασμένη εξερευνούσε το στόμα της, σε μια αναμέτρηση με την δική της. Μέχρι να φτάσουν στην κρεβατοκάμαρα είχαν μείνει και οι δύο γυμνοί, με τα χέρια τους να εξερευνούν σπιθαμή προς σπιθαμή ο ένας το κορμί του άλλου. Όταν ξάπλωσαν και μπήκε μέσα της, ένας αναστεναγμός Ηδονής και ένας σπασμός από το κορμί της, του έδειξαν πως η Μαρία ήταν ευχαριστημένη με την χάρη που της έκανε.
Την χάρη που του έκανε.
Την Χάρη που τους δόθηκε…

Μπαινόβγαινε μέσα της άλλοτε τρυφερά και άλλοτε μανιασμένα… άλλοτε την έβλεπε φτιαγμένη από αλάβαστρο που φοβόταν να μην σπάσει και άλλοτε φτιαγμένη από πέτρα την οποία προσπαθούσε με την ορμή του να σμιλέψει δίνοντας της μια άλλη, ασχημάτιστη ακόμη μορφή. Τα χέρια του ανεβοκατέβαιναν στο κορμί της κάνοντάς την να σπαρταράει, ενώ η ανάσα του καυτή φλόγιζε το στήθος της.
Έφτασαν μαζί στην κορύφωση, η Μαρία τεντώνοντας το σώμα της προς τα πάνω διαγράφοντας μια υπέροχη καμπύλη και ο Άλκης να διαγράφει με το δικό του σώμα μια αντίθετης φοράς καμπύλη, άψογα σμιλεμένοι και οι δύο σαν ένας αόρατος διαβήτης να είχε οριοθετήσει το σχήμα της σάρκινης ένωσής τους.

Ο Άλκης έγειρε στο πλάι και με το χέρι του συνέχισε να χαϊδεύει την Μαρία, η οποία προσπαθούσε να ηρεμήσει την αναπνοή της.
«Απίστευτο… δεν έχω ξανανιώσει έτσι ποτέ», του είπε ξέπνοη τραβώντας το χέρι του στο στόμα της και φιλώντας το. «Έχεις μαγικό άγγιγμα, το ξέρεις;»
Ο Άλκης χαμογέλασε…
«Ευχαριστώ. Σαν το άγγιγμα της Μέδουσας σαν να λέμε;» την ρώτησε δίνοντάς της ένα πεταχτό φιλί στον λαιμό, έτοιμος για τον επαναληπτικό γύρο.
«Της Μέδουσας;» ρώτησε η Μαρία.
«Ναι, την θυμάσαι από την Μυθολογία;»
«Αυτή δεν ήταν που πέτρωνε όποιον την κοιτούσε;»
«Ναι, μέσες άκρες. Έχει όμως και πιο βαθύ νόημα ο αποσυμβολισμός της.»
«Μου αρέσει η Μυθολογία, όταν ακούω ή διαβάζω σχετικά με τους μύθους νιώθω μέσα μου κάτι να ανασκιρτά. Για πες μου για την Μέδουσα.»
«Αυτό που ανασκιρτά είναι αυτό που λένε Κυτταρική Μνήμη. Σκέψου πόσες και πόσες γενιές προγόνων σου πέρασαν σε εσένα κατά την σύλληψή σου, όταν ένα σπερματοζωάριο του πατέρα σου γονιμοποιούσε ένα ωάριο της μητέρας σου. Η Δύναμη του sex…»
«Βρε αχόρταγε» του είπε χαμογελώντας η Μαρία, «θα συνεχίσουμε με το sex, δεν θα σε αφήσω παραπονεμένο μετά από τέτοιο οργασμό που μου πρόσφερες. Για την Μέδουσα όμως δεν μου είπες.»
«χα χα χα… και όμως σου είπα μωρό μου. Αυτό ακριβώς είναι η Μέδουσα. Η Μύηση στα Μυστήριά της απαιτεί την Δύναμη του sex. Κατά την στιγμή του οργασμού απελευθερώνεται τεράστια ενέργεια, η οποία αν τιθασευτεί σωστά και ελεγχθεί από τους Μύστες, μπορεί να ανοίξει Πύλες για Αλλού και από Αλλού. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα… αν τα πούμε όλα από την πρώτη μας φορά, τί θα έχουμε να λέμε τις επόμενες φορές;»

Η Μαρία κοίταξε τον Άλκη με ένα βλέμμα που έδειχνε πως είχε μαγευτεί από την προσωπικότητά του, μα και με μια θλίψη γιατί δεν θα μπορούσαν να ξαναβρεθούν.

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

 
   
 
Τα Μυστικά του Κολωνού
 

«Αλήθεια, απ’ ότι άκουσα από τον Δάσκαλο, η ιδέα με τις κατσαρόλες ήταν δική σου. Πώς την σκέφτηκες;» ρώτησε η Λένα χαμογελώντας επιδοκιμαστικά στον Άλκη για το δυνατό κείμενο που είχε γράψει σχετικά με τους "Αγανακτισμένους" στην Πλατεία Συντάγματος (το κείμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ) στο blog του, απευθυνόμενος στους γήινους.
«Θυμάσαι τον Σοφοκλή και το έργο του “Οιδίποδας επί Κολωνώ”;»
«Α, και μου είχαν λείψει οι τραγωδίες σου» του είπε περιπαικτικά η Λένα, δίνοντάς του ένα πεταχτό φιλί στον λαιμό. «Ναι, το θυμάμαι, αλλά τί εννοείς ακριβώς;»
«Κάτσε να σου θυμίσω την υπόθεση του έργου. Ο τυφλός Οιδίποδας έρχεται στην Αθήνα με την συνοδεία της κόρης του Αντιγόνης. Βρίσκεται στο ιερό των Ευμενίδων, στην περιοχή του Ιππίου Κολωνού, εκεί όπου βρίσκεται το ιερό του Ποσειδώνα.»
«Αν θυμάμαι καλά, εκεί δεν είναι σήμερα το εκκλησάκι της Αγίας Ελεούσας, κοντά στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου;»
«Καλά θυμάσαι μικρή», απάντησε ο Άλκης κλείνοντάς της το μάτι. «Μην ξεχνάς ότι οι Πύλες που υπάρχουν σε μια περιοχή αλλάζουν ονόματα ανάλογα με τις πεποιθήσεις που επικρατούν. Τα ονόματα των θεών αλλάζουν, οι Πύλες όμως παραμένουν, άλλοτε ανοικτές, άλλοτε κλειστές.»
«Έτσι. Συνέχισε όμως με την ιστορία του Οιδίποδα.»
«Στο μέρος λοιπόν που έφτασαν ο Οιδίποδας με την Αντιγόνη, υπήρχαν αμπέλια, ελιές και δάφνες και κελαηδούσαν τα αηδόνια, έτσι ο τυφλός Θηβαίος έκατσε σε μια πέτρα για να τα ακούσει.»
«Περίεργο να είναι τόσο ειδυλλιακή η ατμόσφαιρα σε ένα μέρος που οι κάτοικοι φοβόντουσαν να περάσουν έστω από κοντά, γιατί ήταν αφιερωμένο στις κόρες του Σκότους και της Γης.»
«Στο μέρος εκείνο υπήρχε καταβάσιο στον Άδη, σύμφωνα με την Μυθολογία ο Πειρίθους με τον Θησέα κατέβηκαν από εκεί για να αρπάξουν την Περσεφόνη. Ο Θησέας σαν ιδρυτής των Φυλάκων έσπειρε θρύλους στους κατοίκους της περιοχής για να τους τρομάξει, έτσι ώστε να μην πλησιάζουν και ανακαλύψουν κατά τύχη την Πύλη. Ο Οιδίποδας ακολούθησε έναν χρησμό που του έλεγε ότι σε εκείνο το μέρος θα πέθαινε. Έπειτα από λίγο ήλθε και ο Θησέας και συζητούσαν. Το σύνολο του έργου του Σοφοκλή είναι διάλογοι μεταξύ των ηρώων, αλλά μας ενδιαφέρουν συγκεκριμένα κομμάτια που αποκρυπτογραφούν την ύπαρξη της Πύλης. Προς το τέλος του έργου ο Οιδίποδας ακούει την Πύλη που ανοίγει λέγοντας ότι βροντάει ο Δίας στον αιθέρα, σημάδι ανοίγματος Πύλης, και ο Χορός περιγράφει τον κεραυνό που σκίζει τον αέρα. Ο τυφλός Οιδίποδας ζητάει και του φωνάζουν τον Θησέα για να του αποκαλύψει πριν πεθάνει το Μυστικό που θα σώζει την Πόλη των Αθηνών στο μέλλον. Χαρακτηριστικά μάλιστα λέει ότι θα του πει λόγια μυστικά που δεν τα έχει πει ούτε στις κόρες του και θα τα πει μόνο στον ίδιο. Ο ίδιος ο Θησέας θα έπρεπε να πει τα λόγια αυτά στον διάδοχό του λίγο πριν πεθάνει. Έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη Ομάδα των Πέντε στην Αντίσταση.»
«Ο Όρκος των Λυκαώνων», είπε συνεπαρμένη η Λένα.
«Ακριβώς. Το Κλειδί για τις Πύλες», απάντησε ο Άλκης.
«Και αν θυμάμαι καλά, ο Σοφοκλής λέει ότι το σώμα του Οιδίποδα δεν βρέθηκε ποτέ, αλλά αναλήφθηκε στον Ουρανό γιατί υπέφερε στην ζωή του για πράγματα που έκανε χωρίς ο ίδιος να έχει μερίδιο ευθύνης, μιας και δεν ήξερε ότι η Ιοκάστη ήταν μάνα του.»
«Έτσι. Η Πύλη σφραγίστηκε όταν έφυγε ο Οιδίποδας και ο Θησέας, σαν πρώτος βασιλιάς των νέων Αθηνών, κρατούσε το Κλειδί της. Αυτό το Κλειδί χρησιμοποιούμε σήμερα για να σπάσουμε το Πεδίο των Αποστατών και να ελευθερώσουμε πρώτα τους συντρόφους μας που δεν έχουν ιδέα για το ποιοι είναι στ’ αλήθεια και έπειτα τους υπόλοιπους Έλληνες.»
«Για αυτό και έγινε το όλο θέμα με τον λεγόμενο Βωμό των 12 θεών και την κατάχωσή του στο Θησείο;»
«Ναι. Ο Βωμός έπρεπε να καταχωθεί γιατί δεν είναι ακόμη η ώρα του να εμφανισθεί. Αν πρόσεξες την περίοδο που όλοι τότε φώναζαν για την ανάδειξή του, στις προσπάθειες ήταν μπροστάρηδες οι ηγέτες των παρακλαδιών της Μαύρης Αδελφότητας των Αποστατών, που χρησιμοποιούσαν τους αδαείς πιστούς τους για να φωνάζουν, χωρίς στην πραγματικότητα να ξέρουν ότι μάχονταν για τον αφανισμό τους. Για αυτό και εκείνες τις ημέρες είχε έλθει στην Αθήνα ο Άρχοντας του Σκότους για υποτιθέμενες οικονομικές συνομιλίες. Όλοι εκείνοι που πλασάρονται σαν Φωτεινοί Δάσκαλοι έσπευσαν να υποβάλλουν τα σέβη τους και να πάρουν τις επιταγές με τα πενταψήφια νούμερα από το ίδιο του το χέρι.»
«Τέλος πάντων», σηκώθηκε από την καρέκλα της η Λένα. «Με την κουβέντα πέρασε η ώρα και πρέπει να πάμε στην ενημέρωση της ομάδας.»
«Σωστά, ξεχαστήκαμε. Πήγαινε και έρχομαι και εγώ με τις φωτογραφίες από απόψε», είπε ο Άλκης ξεκινώντας να τυπώνει τις φωτογραφίες από την αναγνωριστική του βόλτα στο Αρχηγείο της Τριαρχίας.

... η συνέχεια στο βιβλίο.
 
 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

   
 
Τα Μυστήρια της Μέδουσας to-fili-tis-medousas-08
 

Τον  έσφιξε με την σειρά της στην αγκαλιά της και τον φίλησε.
«Μου θύμισες τώρα τον Πλάτωνα» του είπε, «για να μην παριστάνεις μόνο εσύ τον αρχαιομαθή. Έκανα άλλωστε και εντατικά μαθήματα γύρω από αυτό τον συγγραφέα, έπειτα από δική σου προτροπή. Έλεγε σε κάποιο σημείο στο Συμπόσιο πως όταν ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο, αυτός ήταν τόσο υπερόπτης που δεν Τον σεβάστηκε όσο έπρεπε. Τότε Αυτός για να τον τιμωρήσει, τον έκοψε στην μέση και χώρισε το αρσενικό από το θηλυκό. Τα μισά αναμείχθηκαν μεταξύ τους και από τότε ψάχνουν μέσα στο πλήθος για να βρουν το μισό που τους λείπει για να ολοκληρωθούν. Ξοδεύουν τον χρόνο τους αγκαλιάζοντας δεξιά και αριστερά τα μισά που περνούν δίπλα τους και ρωτούν αν αυτό είναι το μισό που τους λείπει. Κάποια από αυτά έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη στον Έρωτα, της Ουράνιας Αφροδίτης και όχι της Πανδήμου, και δεν αναλώνονται στο κυνήγι. Αυτά ανεβαίνουν σε κάποιο βουνό από όπου αγναντεύουν τον κάμπο κάτω από τα μάτια τους, εκεί όπου γίνεται ο αγώνας για την ανεύρεση του μισού. Τότε, αν είναι ενάρετα, κοιτούν γύρω τους και βλέπουν δίπλα τους κάποιο μισό του αντιθέτου φύλου να κοιτάζει κάτω προς την ίδια κατεύθυνση με αυτά. Με λίγη τύχη και χωρίς καμία προσπάθεια τα δύο μισά ενώνονται, δυναμώνουν και συνεχίζουν την άνοδο προς την κορυφή του βουνού, από όπου θα αναληφθούν στον ουρανό. Αυτό το τελευταίο είναι δική μου προσθήκη» συμπλήρωσε, ενώ τα μάτια της αντίκριζαν το άπειρο.
«Και εσύ τί πιστεύεις, βρήκες το μισό που σου λείπει;»
«Έτσι πιστεύω, το αν θα διαψευσθώ είναι μία άλλη υπόθεση.»

Ο Άλκης ήρθε σε δύσκολη θέση. Πάντα πίστευε ότι η Ανέλ, ή μάλλον από εδώ και στο εξής η Λένα, ήταν το μισό που του έλειπε, όμως δεν ήταν σίγουρος για τον εαυτό του, για το αν θα μπορούσε να μοιραστεί ανάμεσα σε δύο γυναίκες, την Λένα και την Αντίσταση.
«Ξέρω τι σκέφτεσαι», τον έβγαλε από την δύσκολη θέση. «Ποτέ δεν αμφέβαλλα για την αγάπη σου, αλλά ξέρω ότι ανά πάσα στιγμή οι διαταγές που θα πάρουμε μπορεί να μας χωρίσουν, ίσως για πάντα. Αν αυτό σε βοηθάει, ούτε για μία στιγμή δεν σκέφτηκα να διστάσω να τις παρακούσω.»
«Βοηθάει και πολύ μάλιστα, αν και εγώ το σκέφτηκα κάποτε», απάντησε εκείνος με λίγη πικρία. «Αλλά, όπως είπα προηγουμένως, οι γυναίκες αφοσιώνεστε πολύ πιο εύκολα σε κάποιον Αγώνα.»

 Η υπόλοιπη βραδιά πέρασε ανέμελα, συζητώντας για περασμένες φάσεις της ζωής τους στον Αλτέηρ, έκπληκτοι όμως και οι δύο με την δυνατότητα προσαρμογής που είχαν στο περιβάλλον ενός άλλου πλανήτη, τελείως διαφορετικό από τον δικό τους. Όπως αποδείχθηκε, ο Δάσκαλος είχε κάνει πολύ καλή δουλειά με την εκπαίδευσή τους, αν και αυτό θα τους δυσκόλευε πολύ στην ανεύρεση των συντρόφων τους.

 Επέστρεψαν στο σπίτι και έκαναν ξανά έρωτα, όχι με την σφοδρότητα της προηγούμενης βραδιάς, αλλά δεν χρειαζόταν άλλωστε. Η ένωση τους την προηγούμενη νύχτα έσπασε το φράγμα της Πραγματικότητας όπως την βίωναν σε όποιο χωροχρονικό συνεχές και αν βρίσκονταν, δημιουργώντας μια χρυσή δίνη εκτός Χώρου και Χρόνου, μια σπείρα έτοιμη να καταβροχθίσει ό,τι βρεθεί στον δρόμο της σαν μια Μαύρη Τρύπα. Κάπως έτσι, σε μια τέτοια δίνη ή σπείρα, λέει και η Μυστική Παράδοση που είναι γραμμένη στα Άρρητα Βιβλία του Ιερατείου των Δώδεκα, πως γίνεται η σύλληψη των ψυχών που θα σαρκωθούν όταν τα σαρκικά υγρά του ζευγαριού που κάνει έρωτα αλληλεπιδράσουν. Μόνον όμως οι υψηλόβαθμοι Μύστες, όσοι θα γινόντουσαν Ιερείς και Ιέρειες, ήταν μυημένοι στα Μυστήρια της Μέδουσας

... η συνέχεια στο βιβλίο.

 

Το βιβλίο "Το Φιλί της Μέδουσας" μπορείτε να βρείτε εδώ και στην ενότητα "Εκδόσεις" με τα βιβλία του συγγραφέα, συμπληρώνοντας έτσι τα κομμάτια από το παζλ μιας απόκρυφης "Πραγματικότητας" ορατής από λίγους, η οποία είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, πραγματική από αυτήν που βιώνουν οι Πολλοί γύρω μας.

Και η Πραγματικότητα γύρω σας, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια...

 
   
  Αποσπάσματα από το βιβλίο μπορείτε να διαβάσετε επίσης στην κατηγορία "Έρευνα" στο blog της ARKADIAN:
 
Το "μαγικό" κέντρο της Αθήνας Omonoia
 

Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο παρόν site είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
Advanced Business Consultant

   
 
card
  Copyright ©2004-2019 Nick Panagodimitropoulos. All rights reserved.